De werkdag van Frederick Boone

Ik moet toegeven dat het mij niet gemakkelijk valt om deze blog te schrijven. Ik heb na drie weken niet het gevoel dat wat ik daar doe mij nog veel indrukken geeft die nieuw zijn. Ik heb altijd vakantiejobs gedaan, en veel verschillende, en toen viel mij ook op dat ik me snel thuis voel. Dus heb ik, zoals het een kantoorwerker betaamt, al enige routine aangekweekt: vaste trein naar Antwerpen, rustig fietsen langs de weg, ik kom tegenwoordig zelfs telkens dezelfde wildvreemden op telkens dezelfde plaatsen tegen. En eigenlijk houdt dat mijn hersenpan rustig, op een of andere bizarre manier.
Dan kom ik aan in These Days. Goeiemorgen Deborah (de receptioniste), naar het bureau, laptop installeren. Laptop laadt, dus eerst mijn aardappeltjes gaan afgieten. Terug naar bureau, inloggen, weer wachten, dus ondertussen om koffie. Terugkomen, outlook opstarten. Wat dan in mijn mailbox zit, is deels mijn werk van die dag.
Tot zover de routine. Voor de rest is het, hoewel het elke dag duidelijker wordt, 's morgens even gissen wat ik zal doen. Ik heb nog niet vaak op mijn honger gezeten. Nu er nogal wat mensen ziek zijn, zal het er misschien niet op verminderen. Tja, waarom niet eigenlijk.
Mijn takenpakket: wel, deze week mocht ik voor het eerst een training van de klanten meedoen, dat wil zeggen dat de klanten de termen en systeempjes waarop TD werkt, leert kennen. Zoiets neemt, hou je vast, zes uur in beslag. En da's behoorlijk vermoeiend. Zelfs voor een student :-)
Ik ben ook voor de eerste keer, en volledig naar mijn wens, ingelicht over een nieuwe campagne. Ik kan dus iets meer hulp brengen vanaf nu, omdat ik ook het plaatje helemaal snap. Ik mag nu op dit moment research doen, het systeem van de afdeling media helpen onderbouwen, met prijsvergelijkingen, een deftige database van prijzen, en de tool, waar ik het al eens over gehad heb. Daarnaast moeten er ook fotootjes in PowerPoint, moet de presentatie van resultaten per land aangepast worden, enzovoort.
En dan wat trivialities:
Deze week heb ik mij een pak rijstkoeken gekocht, om eindelijk het eindeloze snoepen af te leren. Mijn collega's zeggen nu al dat mijn rijstkoeken stinken. waar een stagair niet al op moet letten, tegenwoordig.

Ik heb deze week cola afgezworen. No more cola, veel te veel suikergehalte. Water is nu mijn beste vriend, en ik ervaar dat ik me beter voel, zo zonder mijn gewoonlijke sugar-overload.

Mijn plooifietsje is nog altijd tevreden. Zijn baasje is streng maar rechtvaardig, en belooft deze maandag iets aan de rechterrem te doen. Kwestie dat hij niet onder een auto belandt. Het fietsje heeft soms een ochtendhumeur, en kan al eens tegenstribbelen, of zich in de trein plots laten vallen, maar is over het algemeen meegaand en degelijk genoeg om de dag met de glimlach te beginnen (en eindigen).

Vrijdag heb ik, ter viering van mijn" high times" die ik nu ervaar, als gevolg van het feit dat ik eens iets nuttig doe voor de verandering, mijn energie gedemonstreerd aan de hand van bijna 9 km wedstrijd, en een knappe 40ste plaats op 60, waarbij ik bijna álle zestigplussers en heuplijders een fiks pak voor de broek gegeven hebben. Mijn doel voor volgende keer: eens een fitte loper ónder de zestig achterlaten. wordt vervolgd!