Ik ben zo iemand die zich heel snel schijnt aan te passen in nieuwe situaties, maar na een tijdje toch niet echt mee blijkt te zijn. Dat is naar verluidt iets dat niet zozeer in de lucht hangt dan wel in je hersenen. Al een geluk dat ik daar deze week, in tegenstelling tot andere momenten in mijn geheugen, niet veel last van gehad heb.
Dinsdag
Hoewel, dinsdag was echt wel een vervelende dag. Behalve een kapitale fout die gelukkig zonder veel erg is opgelost, en niks met mijn stage te maken had, werd ik ook op stage geconfronteerd met 't oud zeer', namelijk mijn creativiteit om toch maar ergens afleiding te vinden. Maar een geluk dat ik hiermee werd geconfronteerd door een collega, maar het hielp mijn humeur op die dag natuurlijk niet.
Want in de namiddag was ik alweer vlijtig als een mier bezig, toen ik plots besloot het boeltje waar ik al een hele namiddag mee bezig was te sluiten en niet te saven. Lang leve de autosave, dankzij dewelke...de helft van mijn werk bewaard bleef. Hoera.
Nu ja, reconstructies gaan altijd sneller dan de constructies, tenzij dan bij moorden, maar aangezien ik mijn stage niet bij de BOB volg, en mijn taak verwerking was van info dat elders stond opgeslagen, kon ik nog redelijk snel de boel terug rechttrekken. Dat ik al stotterend een Fransman te woord moest staan aan de telefoon, over een zaak waarvan ik niet wist wat ik mocht vertellen, maakte mijn dag alleen maar beter.
En toen was het tijd om naar huis te gaan. Ik moest snel zijn, want ik had een afspraak met de logopedist. Om een nieuw rampscenario te voorkomen, had ik in de trein enkele geïmproviseerde meditatietechnieken à la Frederick voorzien, teneinde mijn paniekmodus om te schakelen naar kalmte. Daar ik geen Dalai Lama ben, ging dat maar half, waardoor ik toch met een lichte ongerustheid thuiskwam. Ik at even iets, hetgeen mij altijd op mijn gemak stelt, en ik vertrok met de auto richting mijn spraakmecanicien, om halverwege... stil te staan in een wegblokkade.
Al een geluk dat na mijn logopedisch zanguurtje mijn gemoed meer dan bedaard was, zo kon ik de dag daarachter aan een frisse werkdag beginnen.
Woensdag
6u30. Frederick wordt wakker. Tijd voor een kleine controle. Zin om op te staan: check. Motivatie om mij nuttig te maken in These Days: check. Barstende koppijn, rugpijn, tegelijk koud en warm, branderig gevoel: check.
Ik ben toch maar naar Antwerpen getrokken, om ginds na een halfuurtje te constateren dat ik niet in staat was om te werken. Ik ben dan maar terug naar huis en daarna naar de dokter gegaan. Einde dag.
Donderdag
De medicatie begon stilaan te werken. omdat ik me nog niet helemaal fit voelde, heb ik besloten om me nog eens rustig om te draaien, en ook deze dag over te slaan. Om er geen compleet verloren dag van te maken, heb ik 's avonds nog wat online meetinstrumenten uitgeplozen voor een nieuwe campagne.
Vrijdag
De dokter kan niet altijd gelijk hebben, dacht ik zo, dus vandaag zat ik toch maar weer netjes in Antwerpen, ondanks mijn weekje voorgeschreven rust. Ik heb respect voor dokters, maar ik meen mijn eigen lichaam voldoende te kennen om te weten wanneer ik kan werken.
Die ochtend deed ik dus verder aan een gedeeltelijke concurrentieanalyse op basis van 1 meetinstrument, en het maakte mijn redelijk miserabele week deels goed, dat ik de deadline haalde, en mijn werkje goed afleverde. Zo ziek was ik dus niet meer.
Mijn STEP3 document is ondertussen ook al binnen bij mijn promotor, en dankzij drie dagen uitstel van deadline wordt het dus nog even freewheelen wat betreft eindproject. Maar vanaf volgende week zal ik elke maandag, en deels weekend, alles wat mobile marketing is duchtig afzoeken. Ik ben het aan mijzelf verschuldigd dat mijn eindproject een heel goed eindproject wordt. Vandaar.
Daarom dat de titel van week 4 "breek oude gewoonten" is geworden. Ik heb mij van de tegenvallende dinsdag niet teveel aangetrokken, en me mooi herpakt. Ook mijn constant afgeleid zijn is zodanig geminderd dat je in zekere zin van focus kan spreken. Daar zullen we in het weekend eens een goede bruiswater op drinken.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Geen zorgen Frederick, je mama is bijna terug om je lekker in de watten te leggen. Het effect zal lijken op 2 weken ziekteverlof! Zeker weten!
Een reactie posten